امروز به عنوان آخرین پستم برای یه مدت طولانی تصمیم گرفتم یه گروه دث متال تکرار نشدنیو بهتون معرفی کنم به نام Bolt Thrower

Bolt Thrower یکی از گروه های مورد علاقه ی من در سبک Death Metal و همچنین یکی از موفق ترین بندهای این سبک است که در لیبل معروف Metal Blade یکی از پرفروش ترین ها بوده.

موسیقیشان عاری از فضا و احساسه.اگه دنبال موسیقی عمیق می گردید این گروه بهترینه.

این گروه در سال 1986 در انگلیس تشکیل شده و نامشو از روی یکی از اسلحه های بازی رزمی Warhammer Fantasy Battlesگرفته است.

این گروه تاثیرات بسیاری از گروه های  Hardcore Punk گرفته. سبکشون مخلوطی از Death Metal و Death Grindcore هست.

 موسیقی و اشعارشونو در مورد جنگ های فانتزی Warhammer می نویسن. اشعار به طور کلی در مورد جنگ و عواقب اون هست.

                           بررسی آلبوم Those Once Loyal سال 2005

من تنها آلبوم  Those Once Loyalرو دارم و فهمیدم که عجب آلبوم محشریه.با یه دور گوش دادن کل آلبوم به یکی از آلبوم های مورد علاقم در دث متال تبدیل شد.

اولین چیزی که می تونم در مورد این آلبوم بگم اینه که شما حتی یک ترک بد تو این آلبوم پیدا نمی کنید.

معمولا وقتی حرف دث متال می شه همه این سبکو با بلک متال مقایسه می کنن.درسته کار بعضی گروه ها مثل Cannibal Corpse به بلک متال شباهت زیادی داره اما مثلا کار گروه Death چه شباهتی به بلک متال داره؟؟؟مسلما کوچکترین شباهتی نداره.کارهای Bolt Thrower یک دنیا با بلک متال تفاوت داره.دث متال یه دنیای دیگس.دث متال موسیقی تکنیکیه اما بلک متال اصلا تکنیک نداره.دث متال سنگین ترین ژانر متال و از نظر شعری هم سنگین ترین و مفهومی ترین سبکه.(البته منظورم گروه های Brutal Death Metal نیست یا بعضی گروه ها که همش در مورد خشونت و قتل عام و خوردن انسان ها صحبت می کنن!!)

ریف های این آلبوم دث متال در نظر گرفته می شه که ریشه در سبک Thrash داره که البته می تونه یاد آور کارهای گروه های NWOBHM که مخفف New Wave Of British Heavy Metal هست نیز باشد.

همه ی سازها خوب نواخته شدن و هیچ سازی در سرو صدای سازهای دیگه مخفی نشده.به خصوص بیس.سولهای در جایگاه مناسبی اجرا می شن و عالی هستن.اونا برای ساختن هر نت یه هدفی دارن  و هیچ کدام بدون تعمل ساخته نشده.به نظر من دقتشون تو انتخاب ریفها و سولوها قابل تحسینه.

بیس واقعا خوب کار شده و کاملا از گیتار جدا شده.اینو من تو نقد های مختلفی خوندم.بسیست گروه زنه و اسمش Joanne Bench هست.حتما فکر می کنید من دارم بی خودی ازش تعریف می کنم چون زنه.ولی واقعیته واقعا یکی از بسیست های خوبه.تو نقد های زیادی اینو گفتن. بیس صدای سنگین  و سریعی داره.شما فقط آهنگ Last Stand Of Humanity و  Entrenche رو گوش کنید و به صدای بیس  توجه کنید. اون وقت می فهمید چی می گم.

درامز متوسط کار شده ولی خیلی خوب با ریف گیتار هماهنگی داره و نا منظم و و حشیانه زده نمی شه.

Karl Willetts وکالیست گروه به نظر من یکی از بهترین  وکالیست های دث متال در نوع خوندن Growl هست.صداش کش دار و طولانی یا گوشخراش و زننده نیست.صدای قوی  و سفتی داره که خیلی با اشعاری که در مورد جنگ می خونه تناسب داره و بی خودی جیغ و فریاد نمی زنه.

اشعار بسیار خوبی دارن. اشعار  واقعا در سطح بالاییه و داستان هایی رو در مورد جنگ جهانی نقل می کنه.یکی از چیزهایی که منو خیلی به این گروه علاقه مند کرده اینه که خیلی به کارشون اعتقاد دارن شما فقط کافیه اجراهای زندشونو ببینید که چه گونه از ته قلبشون می نوازن و چه قدر  در کارشون تمرکز دارن.

من تو نقد های مختلفی مثل Metal-archives خوندم که دلیل اینکه گروه بیشماری از متالهد های سراسر دنیا جذب Bolt Thrower می شن همونطور که جذب Iron Maiden و Motorhead می شن اینه  روی ریف های گیتار و صدای گیتارشون تاکید زیادی دارن و طی دو دهه فعالیت راه و روش خود را به دست آوردن.

همونطور که موسیقی آیرون میدن رو وقتی از جای دور  بشنوی تشخیص می دی موسیقی Bolt Thrower نیز همین طوره چون صدای مخصوصی دارند.یکی دیگه از دلایلشم اینه که هر دو انگلیسین و روی نوشتن اشعار در مورد جنگ تاکید زیادی دارن.

یک نفر هم اظهار کرده که Bolt Thrower آیرون میدن دنیای دث متال است.واقعا هم همینطوره یکی از با نفوذ ترین گروه ها روی Bolt Thrower آیرون میدنه.این کاملا در آهنگ هاشون مشخصه.

همین کافیه که برای همه روشن بشه چه آهنگ های با معنایی دارن و تا چه اندازه گروه بزرگی هستند.

اما بهتره که به بررسی ترک های آلبوم بپردازیم.

                                       At First Light                                        

آلبوم با At First Light  که اینتروی آهسته ی ملودیک دارد شروع می شه و با ریف های جذاب دث متال که بی شک برای هر طرفدار دث متالی جذابه ادامه پیدا می کنه و همان ابتدا سولوی زیبایی نواخته می شه و با خروش Karl Willetts که می گه  At First Light آهنگ ادامه پیدا می کنه.

بیس هم به خوبی  خودشو نشون می ده.این آهنگ از نظر تنوع ریف ضعیفه اما همان ریف یکنواخت بی شک هر طرفدار دث متال یا غیر دث متالی رو تحت تاثیر قرار می ده چون ریف این آهنگ شبیه ریف آهنگ های گروه های هوی متال هست.صدای Karl Willetts هم خیلی خوب به حس ویرانی این آهنگ می افزاید. موسیقی گروه اصلا Brutal یا سرعتی نیست بلکه بسیار مفهومیه  و از ساختن هر قطعه مفهوم و هدفی دارن.

                                     Entrenched                                             

همین آهنگه که باید به بیس توجه کنید که واقعا چه عالی کار شده. این فقط نظر من نیست بلکه تمام کاربران Metal-archives تو نقد هایی که از این آلبوم نوشتن از Joanne تعریف کردن و گفتن که بسیار با استعداد و قدرتمنده. امروزه دیگه خیلی هم عجیب نیست که یک زن بسیست یا گیتاریست گروه باشه.البته زنانی که تو این کار قوین تعدادشون کمه.ولی Joanne نمونه ی کامل یک بسیست عالی زنه.البته بعضی ها که طرز تفکر قدیمی دارن می گن زن ها باید از متال برن و حتی کار یه وکالیست زنو قبول ندارن دیگه عمرا بتونن بسیست زنو تو گروه تحمل کنن.

درامز تو بعضی قسمت های این آهنگ سریع و خشن زده شده.این یک آهنگ واقعی ویران کننده ی دث متاله.

عاشق  دقیقه ی 1:30 2:13 آهنگم.البته قسمت های این شکلی ولی نه دقیقا به همین صورت در همه ی آهنگاشون وجود داره و بسیار هم زیباس.حس این قسمت قابل توضیح دادن نیست چون حس موسیقی دث متاله.

سولو هم خیلی به موقع به کار می ره که برای عوض کردن جریان موسیقیه نه صرفا فقط برای پر کردن آهنگ. 

                                           Killchain                                               

آهنگ با ریفی باشکوه شروع می شه که ابتدا صدای آرومی داره و بعد به میزان زیادی صداش بلند می شه و بیشتر شبیه به صداییه که از ماشین خارج می شه. ریف زیبا و مانند صدای ماشین در سرتاسر قطعه ادامه پیدا می کنه.این ترک جنباننده ترین و قابل هد بنگ زدن ترین آهنگ این آلبومه.

اشکال اینجاست که سولو نداره. این گروه Old School Death Metal محسوب می شن و نه مدرن دث متال اما این آهنگ بر خلاف دیگر آهنگ ها بیشتر یک دث متال مدرن به حساب میاد.

                                      Those Once Loyal

با ملودی زیبایی شروع می شه که با ترکیب شدنش با درامز تداعی کننده ی یک آهنگ واقعی دث متال است.

عاشق ثانیه ی 35 تا دقیقه ی اول آهنگم.واقعا این قسمت آهنگ رو با تموم وجود دوست دارم که در دقیقه ی  1:30 و اواخر آهگ دوباره تکرار می شه.  Baz Thomson و Gavin Ward گیتاریست های گروه, تکنیکی نیستند اما با همان سادگی در نواختن آدمو مجذوب می کنند چون رو کاری که انجام می دن تمرکز زیادی دارن.

این آهنگ ملودیک ترین آهنگ این آلبومه اما ملودی های زیبای دث متال رو داره. نه ملودی های شیرین و دلپذیر.بلکه ملودی های خشک و خشن.همه ی سازها خوبن و شما  احساس نمی کنید که فقط سر وصداس بلکه بسیار باشکوهه.همونطور که قبلا هم گفتم در انجام کارشون دقت و تعمل زیادی دارن.

وکال هم همیشه به یک حالت می خونه و اصلا تن صداشو تغییر نمی ده.صدای سفت و خشنی داره اما هیچ وقت فریاد های طولانی و بی معنی نمی کشه.صدای معنی دارش با اشعاری که می خونه هماهنگی داره.

این آهنگ یکی از بهترین آهنگ ها برای نشان دادن هویت اصلی Bolt Thrower است. همچنین یکی از آهنگ های مورد علاقه ی من تو این سبک هم هست.

                                     Anti-Tank Dead Armour

آهنگیه که بسیار حس موسیقی Groove Metal داره.دقیقه ی اول تا ۱:۱۶ رو خیلی دوس دارم. دقیقه ی 2:10 آهنگ و سولوشو به شدت دوست دارم.واقعا بیس و گیتار تو این آهنگ دیوونه کنندس.بیسیست  Joanne Bench بسیار خوب کار کرده و  تو کارش تواناست و بیس پشت صدای ریتم گیتار مخفی نشده. این آهنگ یکی از آهنگ هاییه که بسیار منظم ساخته شده و ریتم ها زیاد تکرار می شن.حس خاصی تو این آهنگه که من خیلی دوسش دارم.چون آهنگ از هم گسیخته ای نیست و همه چیز تحت کنترلشونه.

این آلبوم یکی از آلبوم های مورد علاقه ی من در سبک دث متال است که همه ی ترک هاش عالیه و اگه می خواید این آلبومو دانلود کنید باید همه ی ترک هاشو دانلود کنید.من که این روزا تمام دقایق زندگیمو با این آلبوم می گذرونم.

                                        Grantie Wall

در این آهنگ گیتار پرخاشگرانه تر از بقیه ی آهنگ ها ظاهر شده.تنوع ریف در این آهنگ بسیار زیاده و آهنگ با سولوی به موقعی که میارن به پایان میرسه.این آهنگ خیلی نظر منو جلب نکرد اما آهنگیه که تم جنگی زیادی داره و بسیار هم متنوعه.

                                  Last Stand Of Humanity

با یک ریف  Grind شروع می شه.ریف ها به اندازه ی کافی سنگین هستن برای اینکه بتونن شما رو در جا میخکوب کنن.اولش ممکنه به نظرتون بیاد که آهنگ شلوغ و در هم برهمیه اما فریب نخورید و تا دقیقه ی 2:19 صبر کنید چون وقتی سولو و بیس زیبای آهنگو می شنوید دیگه آهنگو ول نمی کنید.

                                              Salvo

آهنگ آهسته تر و اتموسفریک تری نسبت به دیگر آهنگ های این آلبوم است.ریف های آهنگ واقعا معرکس.بیشتر شبیه آهنگ های دث متال جدیده.آهنگ کمی غمگینانه به نظر میاد.اشعار در مورد نا امیدی در جنگه.

آهنگاش نیاز به تفکر زیادی داره و باید با دقت بهش گوش بدید تا بتونید رابطه ی آهنگ ها و اشعارو درک کنید.فضاسازی این آهنگ از همه ی آهنگ ها بهتره.همچنین من بین این آهنگ و آهنگ های گروه Sepultura شباهت زیادی احساس می کنم.بیشتر به خاطر فضاسازی و حس Groove Metal ای هست که داره.این ترک از ترک های عمیق و مورد علاقه ی منه.

                                      When Cannons Fade

آهنگ بسیار سریع شروع می شه.کارل در دقیقه ی یک و بیست شروع به خوندن می کنه.ریف گیتار بسیار سنگینه و تو این آهنگ زیاد تغییر می کنه.مثل همیشه بیس دیوونه کنندس.از اول تا آخر آهنگ در قسمت های زیادی می تونید به وضوح صدای بیس رو بشنوید.واقعا دقیقه سوم آهنگ قابل تحسینه که تقریبا مشابهش در ترک Anti-Tank هم وجود داره این قسمت حس نا امیدی و ویرانی در جنگ رو به خوبی به تصویر می کشه.

اواخر آهنگ صدای سوتی به گوش می رسه و وقتی درامز به آرامی تنها نواخته می شه آهنگ به پایان می رسه.شاید یکی از فوق العاده ترین آهنگ ها برای پایان یک آلبوم باشه.کلا تو این سه تا ترک آخر حس غمگینی و نا امیدی موج می زنه.

این آهنگ نه تنها بهترین آهنگ این آلبومه بلکه یکی از بهترین آهنگ های دث متالیه که تا به حال شنیدم.خوب نمی تونم راجع بهش توضیح بدم اما جدا این ترکو از همه ی ترک ها بیشتر دوست دارم.

تمام اشعار این آلبومو حتما باید بخونید.چون همشون به هم دیگه مربوطن.درشعر اول در مورد میدان جنگ  و قوانین جنگ توضیح می ده و همین طور که به شعرای بعدی نزدیک می شه بیشتر از عواقب جنگ و کشته شدگان در جنگ می گه که می رسه به ترک آخر که به زیبایی داره پایان جنگ و تاثیرات روحی اونو به تصویر می کشه.گفتم که دقیقه ی سوم آهنگو دوس دارم اونجایی که می گه

 I close my eyes

and even now the distant memory remains

of the last laments to be played

whe cannons fade 

اینم کل شعرش

When Cannons Fade

Into the eighth offensive

وقتی توپ جنگی در حمله ی هشتم ناپدید می شه

Frontline reformed

 جبهه ی واحد دوباه برقرار می شه

Artillery that never ceased

In overtures of war

در آغاز جنگ توپ خانه ای که هرگز متوقف نمی شه

...When cannons fade

در پایان ناپديد می شه

Now the guns are silenced

الان اسلحه ها خاموش اند

End of hell storm

و این طوفان جهنمی به پایان رسیده

The final argument of kings

آخرين استدلال رهبران

All earth transformed

تمام چيزها را تغيير می ده

...When cannons fade

وقتی توپ جنگی ناپديد می شه

As the silence grows

Steadily replacing

وقتی تاريکی حاکم می شه.خشونت از بين می بره

The resonance of thunder

Deep in the soul

تشديد رعد در روح نفوذ می کنه

Conscience still remains

وجدان آدم باقی می مونه

Horror - amongst the flames

ترس در ميان شعله های آتش

Ashes keep on falling

خاکستر ها سقوط می کنن

I close my eyes

من چشمانمو می بندم

And even now

The distant memory remains

ولی خاطره آخرين سوگواری ام در ذهنم باقی می مونه

Of the last laments

To be played

(When cannons fade)

وقتی توپ ها ناپديد می شن

من همه ی ترک هارو نقد کردم به جز ترک آخر که بونوس ترک هست چون چیز خاصی تو این آهنگ پیدا نکردم  که راجع بهش بنویسم چون مثل بقیه ی آهنگ هاست. ولی با این حال این آهنگ آخر به نام Symbol Of Eight آهنگ قشنگیه.اما حالا ترک هایی که از همه بیشتر دوسشون دارم رو می گم.

Salvo, Those Loyal Once,When Cannons Fade, Anti-Tank (Dead Armour)-At First Light,Entrenched

من هر روز کل آلبومو از اول تا آخر گوش می دم.اما گلچین آلبومو گفتم.

اونایی که موسیقی دث متال رو دوس دارن و قبلا از فن های Bolt Thrower نبودن این آلبوم واقعا آلبوم کاملیه برای اینکه با کارهای گروه آشنایی پیدا کنن.

من که وقتی این آلبومو گوش می دم به نظرم همه ی گروه های دیگه خیلی سطحی و بی مفهومن و بعدش اصلا نمی تونم آلبوم دیگه ای خارج از سبک دث متال گوش بدم.

یه چیز دیگم بگم که قرار بود آلبوم جدیدشون منتشر بشه ولی فعلا به تاخیر افتاده و هنوز معلوم نیست کی منتشر می شه.

                       دانلود فول آلبوم 2005 هر ترک به صورت جداگانه 

پس تا مدت طولانی بدرود